Het komt... het boek!

Een blog is niets voor mij, zo blijkt… en dat is ok.

Loslaten dus: binnenkort verdwijnt dit tabblad en wordt vervangen door een tabblad “boek”.

Het boek zit al jaren te kriebelen.

Ik heb het kriebeldier bij de horens gevat, het uitstelgedrag uitgesteld.

Ik kon er niet meer om heen, het lag zo duidelijk op mijn pad. Het ‘lag’ zelfs niet, het stond te springen om mijn aandacht.

Binnenkort meer nieuws!

Waarom deze blog?

Gewoon omdat ik graag schrijf.

Gewoon om af en toe wat ideeën de wereld in te sturen. Zonder daarvoor op facebook te moeten zitten. (Het is al lang bewezen dat facebook de mens geen goed doet, versnippering van aandacht en zo meer, lang voordat ik het ooit ga proberen.) 

Gewoon om te tonen dat ook ik niet perfect ben, dat ik als coach ook maar een mens ben.

Wat voor schrijfsels?

Een beetje vanalles: nieuwtjes rond de thema's burn-out en perfectionisme, luchtige columns, vrolijke hersenspinsels, misschien wel wat fantasieverhalen, ...

In ieder geval met een korreltje zout of een schuimpje humor. Ik schrijf liever in de wolken. 

Maar ik verwijs ook graag naar anderen die het volledige plaatje schetsen. Want ik weet maar al te goed hoe serieus een burn-out is, of het gevoel als je erop afstevent. Dat is niet zo luchtig. En ik weet hoe complex het allemaal is; de oorzaken, de gevolgen, de oplossingen. Zo is dit artikel van mijn collega coach Belinda Buysse een meer volledige versie van mijn eerste blogtekst: http://cantaloupe-im.eu/blog/?p=261

Als je die tekst van Belinda gelezen hebt, dan weet je waarom ik zo graag terugkeer naar mijn wolkje, mijn ontspanning, mijn schrijven.

 

 

Iedereen naar 'Everybody Happy'... En dan allemaal naar de coach?

http://www.demorgen.be/film/belgische-film-everybody-happy-wint-prijs-beste-regie-in-montreal-b8d5a40c/1EihMw/

De nieuwe film van Nic Balthazar is mijns inziens vooral een aanrader voor al wie twijfelt over wat een burn-out nu eigenlijk is, en hoe ernstig het kan zijn...

Het mooie aan de film is ook dat het thema weer besproken wordt, zelfs onder ministers en managers! Want wij, coaches, kunnen dan wel helpen als het zover is, of als het nog net niet te ver is, maar de oorzaken van deze hedendaagse ziekte, van de veel te hoge druk, worden daarmee niet aangepakt. Het zou fijn zijn als er binnen bedrijven steeds meer gewerkt wordt aan stressverlagende activiteiten. Laat mensen tijdens hun pauzes even pingpongen, om maar iets te noemen, of een 'powernap' doen. Of wat dacht u van gezamenlijke yogalessen na de lunch? Iedereen in zijn yogabroek naar het werk! (En hopla, iedereen minder keuzestress 's morgens voor de kleerkast.) Het zou ook fijn zijn als de overheid niet in de budgetten voor kunst en cultuur knipt, maar er juist meer geld in steekt om het dichter en vaker bij de mensen te brengen. Wie weet welke bedragen er dan niet vrijkomen bij de ziekenfondsen? Of als de overheid maatregelen zou voorzien voor een flexibelere en gemakkelijkere combinatie van werk en privé?

En toen kwam mijn innerlijke criticus naar boven: "Stop eens met de vinger te wijzen naar anderen, doe er zelf iets aan!" Ja, ja, het lukt me wel hoor, om creatieve oplossingen te vinden voor meer evenwicht in mijn leven. En als coach installeer ik die creativiteit en dat evenwicht bij zoveel mogelijk anderen!

Maar wanneer komt er eens een minister in mijn coachingszetel zitten?